Na aankomst bij het bezoekerscentrum Veluwezoom koop ik een vergunningsticker om de route te mogen rijden. Na bevestiging op de fiets ga ik op pad. Ik besluit de route kloksgewijs te rijden. Al vrij snel vind ik het eerste bordje… en ook al vrij snel rijd ik voor het eerst verkeerd… Had ik de beschrijving op de website goed gelezen, dan had ik geweten hoe de hoofdroute aangegeven wordt. Nu kom ik er in de loop van de dag achter.

Het begin is lekker, beetje klimmen, beetje dalen, afwisselende slingerstukken door het bos, over wortels en door plassen. Het is te merken dat het de afgelopen dagen flink heeft geregend. Overigens is de route nergens zo nat dat er niet te rijden valt. Na een half uurtje wordt de route steeds minder spannend. Ik fiets nu op het westelijke gedeelte van de route, bij Terlet, in de buurt van de A50. Dit wat saaiere gedeelte duurt vrij lang. Veel brede zandpaden langs heidevelden en door het bos. Het is wel heerlijk rustig. Ik kom vandaag niet zo heel veel mensen tegen.

Bij een stalen plaat met ingestanste tekst stop ik om het verhaal te lezen. Het gaat over een bommenwerper die hier is neergestort tijdens de Tweede Wereldoorlog en waarbij zeven jonge vliegers omgekomen zijn. Ik ben inmiddels 15 km onderweg.

De volgende 10 kilometer zijn weer niet zo spannend. Halverwege de route kom ik ineens op een stuk dat slingerend afdaalt langs de heide. Dit is even een fijne afwisseling. Helaas is dit van korte duur en weer volgt er een wat saaier gedeelte. Na 35 kilometer neem ik nog een pauze voordat ik aan het laatste stuk begin. Hier staat een routekaart met daarop uitgelegd hoe de bordjes werken: gele bordjes met een zwart mtb-teken geven de hoofdroute aan, geelwitte de aanrijroutes en de witte de overige paden waar gemountainbiket mag worden. Inmiddels had ik dat zelf ook al bedacht…

Meteen na deze stop ga ik rechts het bos in en is het afgelopen met de saaie lange paden. Ik bevind me in de buurt van Coldenhove en vanaf nu kronkelt, slingert, hobbelt, steigt en daalt de route nog eens 15 km tot aan de plek waar ik begon, het bezoekerscentrum. Dit gedeelte is het zwaartste gedeelte van de route en dat hakt erin. Uiteindelijk ben ik blij dat ik na 55 km weer terug ben bij de auto.

Mijn mening over deze route: hoewel er een mooi gedeelte in zit aan de oost- en zuidkant, zijn met name de stukken bij Loenen en Terlet ronduit saai. De volgende keer zou ik daar ergens beginnen, zodat je eerst een stuk hebt om warm te worden, dan het pittige gedeelte bij Dieren en Rheden en dan nog een stukje om uit te rollen richting Terlet. Overigens denk ik dat de route zeer geschikt is als trainingsronde, omdat er zowel technische gedeelten in zitten als stukken waar je je uithoudingsvermogen en snelheid kunt trainen.

Mijn rondje.

[Show as slideshow]

De oude vork komt er weer terug in, ook matzwart, maar de originele balhoofdlagers vervang ik. Het gedeelte met schroefdraad van de originele buis zaag ik af en plaats een adapter voor een aheadset. Van Maurice krijg ik twee mooie wielen. De bottombracket en de cranks kan ik nog wel gebruiken. Van de drie voorbladen bevestig ik alleen de grootste. De kransjes op het achterwiel laat ik nog even zitten, ik ga eerst uitproberen wat het fijnste verzet is, voordat ik daar één tandwiel op zet.

Inmiddels is ook de voorbouw gemonteerd. Met behulp van een adapter heb ik de mogelijkheid om een aheadset te monteren. De wielen passen mooi in het geheel. Het matzwart heeft een stoere uitstraling.

De komende dagen ga ik uitproberen welk verzet het handigst is voor in de stad. Op de racefiets kan ik verschillende soorten verzet proberen. Als ik daar meer duidelijkheid over heb, kan ik een conversieset monteren met het juiste kransje. Verder nog een ketting en een rem, dan is de fiets af. Helaas heb ik nog geen rem in het matzwart, dus voorlopig maar aluminium.

[Show as slideshow]

Een tijdje geleden zag een op internet een mooie inspiratiebron: een Trek Earl. Deze fiets heeft precies de goede uitstraling: de kleuren kloppen, maar ook de opbouw. Ik wil als voorvork de RS Reba uit de Niner gebruiken. Deze heeft alleen een schijfrembevestiging. Ik heb nog een setje witte Shimano remklauwen en hendels liggen. Deze monteer ik op de voorvork. Het frame ga ik matzwart spuiten. De velgen uit mijn Niner zijn zwart, ik kan een rode achternaaf van 120 mm krijgen. Voor de cranks kan ik kiezen tussen alu of zwart. Met een beetje mazzel hoef ik maar een paar onderdelen aan te schaffen: aheadset en een setje nieuwe spaken voor het achterwiel.

[Show as slideshow]

Vroeger vond ik racefietsen maar wiebelig, maar de racefiets waar ik m’n eerste rondje sinds lange tijd op maak, een Trek, voelt behoorlijk stabiel aan. Bij Hans Lemmens schaf ik een tweedehands racefiets aan, een Van Tuyl.

Samen met Jeffrey en Maurice ga ik regelmatig op pad, richting Groesbeek, Berg en Dal, zelfs de Posbank in Arnhem. Rondjes van 50 tot 80 km. De maandagochtend wordt min of meer de vaste fietsochtend met z’n drieën. Als ik in de loop van 2010 naar Beuningen verhuis ligt het bos ineens een stukje verder weg. De racefiets is dan uitermate geschikt om de dijken langs de Waal te verkennen en de oversteek te wagen naar de Betuwe.

Een aantal onderdelen haal ik van de Kona, die ik opbouw als gewone mountainbike en verkoop, maar ook voor deze fiets heb ik weer het een en ander nodig. Bij Singlespeed.nl vind ik de specifieke 29-er en SS-onderdelen, zoals velgen, tandkransjes en spacers.

Samen met Maurice, m’n fietsmaatje van het eerste uur en inmiddels volleerd fietsenmaker, bouw ik de wielen en maken we er weer iets moois van.

Toch blijkt het singlespeeden me niet echt te bevallen. Ik krijg last van m’n knieën. Dus wat nu. Ik heb al een 29-er mountainbike en besluit daarom om er weer versnellingen op te bevestigen en racebandjes op te leggen. Ik ga ‘m gebruiken als wielrenner.

Het parcours is een langgerekte lus van ong. een kilometer, de ene helft vals plat omhoog, de andere naar beneden. Na de start lig ik al vrij ver achteraan, maar doe m’n best om de anderen bij te houden. Het valt niet mee. De neiging tot schakelen is groot, maar dat gaat niet. Als ik ongeveer de helft van het aantal ronden heb gereden stop ik ermee. Dit is (nog) niet voor mij weggelegd. Maar het was leuk om de mensen achter al die forumberichten een keertje in het echt te zien.

Mijn Kona staat al een tijdje werkloos in de schuur en ik besluit om er een singlespeed van te gaan maken. Eerst laat ik ‘m baksteenrood poedercoaten, voordat ik ‘m op ga bouwen.

Veel voorkomende kenmerken van een singlespeed zijn: één verzet (dus), stalen frame, vaste voorvork, vaak mechanishe schijfremmen (Avid BB7) en een ander (meestal comfortabeler) stuur. Als het frame is uitgerust met horizontale achterpadden, wordt de ketting met kettingspanners gespannen, anders heb je daar een hulpmiddeltje voor in de vorm van een ‘doofer’. Ik bouw mijn fiets op met v-brakes en een doofer, want de Kona heeft geen bevestigingsmogelijkheden voor schijfremmen en geen horizontale padden.

Op internet kom ik op een forum terecht dat o.a. gaat over zogenaamde 29-ers. Dit zijn mountainbikes met grotere wielen. Gary Fisher is een pionier op dat gebied. Ik ga op zoek naar een 29-er. Tweedehands kan ik niet vinden wat ik zoek. Op het internet blijkt dat met name in de VS al een flink aantal merken zich richt op de 29-er: Salsa, Trek, Gary Fisher, maar ook Niner. En zij verkopen een aluminium frame, de EMD, dat in mijn budget past.

Via North American Flyers, een bedrijfje van een in Zweden wonende Amerikaan, bestel ik een Niner-frame met een Rock Shox Reba Race voorvork, op dat moment een van de weinige verende voorvorken voor 29-ers. Het duurt een aantal maanden, maar na enkele mailtjes en telefoontjes arriveert dan eindelijk mijn frame in Nederland. Na een akkefietje met de douane, over al dan niet betaalde invoerrechten, krijg ik op 4 augustus 2006 een mooie doos van Niner, met frame en vork. Nu de rest nog…

Op internet ga ik op zoek naar afgeprijsde onderdelen, aanbiedingen, overjarige spullen en langzamerhand wordt de fiets steeds completer. Begin 2007 is het dan zover: de Niner is af! Eindelijk kan ik ‘m proberen. Al met al heeft het bijna een jaar geduurd, maar ik heb m’n 29-er.

Ook de kleur moet er aan geloven: wit met zwarte details. De stickers maak ik na, print ze op zelfklevend folie en spuit er blanke lak overheen.

Hoewel ik deze keer dus een complete fiets heb gekocht, kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, zodat er al snel een betere vork in komt (Rock Shox Judy)

Er wordt steeds meer gefietst in de Nijmeegse bossen en dat leidt tot protesten. Er worden twee routes uitgezet en het wordt verboden om buiten de routes te biken.